Paas-versiering

De vensterbank is helemaal in feeststemming. Het is de tweede Pasen in onze bovenliving, en eigenlijk hoop ik dat we hier niet zo heel lang meer moeten wonen.

De kuikentjes kreeg ik jaren geleden van oma Chris, het hart tekende Marieke.

 Op zich zijn onze woonomstandigheden best ok, zeker nu we nieuwe ramen hebben, maar met Felix erbij wordt het soms moeilijk. Niet alleen moet hij op de gang slapen in zijn piepklein wiegje, ook al is hij al bijna 10 maanden, hij heeft ook geen plek waar hij rustig kan liggen voor zijn dutjes.

De bloemen kreeg ik van Ann, mijn schoonzus., de vaas is een koopje van de kringwinkel.

De slaapkamer is ook speelkamer en er is dus geen enkele ruimte die we kunnen afsluiten voor het lawaai van de andere 3 kinderen.

"Auw, zó schattig!", zegt ons Marieke dan.

Het wordt tijd dat we de living naar beneden verhuizen en dat Willem en ik onze slaapkamer heroveren (samen met Felix)

De bloemen verwelkten snel, maar ze waren zo mooi!

Dat gezegd zijnde, blijf ik het toch belangrijk vinden om de boel zo opgeruimd, netjes en mooi te houden als kan, hoewel ik nu meer en meer energie steek in de verhuis naar beneden en dat het boven wel een beetje verslonst... Nu ja, met deze paas-versiering heb ik toch weer mijn beste beentje voor gezet en het wonen in onze mini-huisje een beetje aangenamer gemaakt.

Illustration Friday - Spark : will you swap with me?

I made this piece for the Illustration Friday topic of the week: spark. I decided to combine my love for drawing and sewing for the first time, and had a lot of fun with it. This is the final result:

Spark (25 x 18 cm, 10 x 7and1/2 inches)

Our new wood stove was my source of inspiration. It has sparks in it, literally, but it also adds a spark to our renovated living room. My husband pointed out that the floor and wall patterns look more like our old floor and wall paper. Maybe I'm secretly missing the comfort of my old living room.

I started with a simple sketch and then made of free form collage with scraps of fabric and machine embroidery, based on that.

The swap-proposition:

Because I liked making this piece, but have no idea what to do with it now, I came up with a fun idea... here it comes. If you like this piece and would like to have it sent to you, you can leave a comment below telling me why you like it and what you'll swap it for. The illustration is 10 by 7 and 1/2 inches (25cm by 18cm), but I will cut the background fabric to 12 by 8 and 1/2 (30cm by 21cm), so you can do anything with it: frame it, incorporate it in a quilt or cushion, or whatever you like. It's machine washable, but quite stiff because of all the layers of fabric and embroidery. I'm interested in your illustration, or some fabric scraps. If you can add a link to your offer, I can pick (if anyone is interested that is) my favorite. We then exchange snail mail addresses via mail and send our packets.

This version is cropped differently, and photo-shopped to look warmer. What do you think?

Ik doe het zelf!

Ik ben bezig onze keuken beneden terug in te richten. We hebben de oude jaren 80 keuken in de garage van mijn ouders bewaard terwijl hier beneden verbouwd werd.

Zie je, besteld en geleverd in 1980. We grappen dat het een Valentijnsgeschenk is van de vorige eigenaar voor zijn vrouw.

Voor de grote sloopwerken heeft Willem hem eruit gehaald, in de aanhangwagen gehezen en naar mijn ouders vervoerd. Vorig jaar september heb ik hem geschilderd en nu kan hij dus terug erin.

Terwijl ik binnen tegels plakte, werkte Willem buiten die grote hoop sloophout weg (naast nog een hoop ander werk)

Ik heb het werkblad zelf op maat gezaagd en betegeld. Het is van mdf en behandeld om tegen vocht te kunnen. Het is wel een beetje spannend... hopelijk moeten we over 2 jaar niet het hele boeltje vervangen...

Willem hielp ook met het bijsnijden van de tegels, geen gemakkelijke klus!

Onze aannemer, André, maakte zijn vertraging goed door ons te leren hoe je met de diamantschijf tegels bijsnijdt.

Ik had alle tegels genummerd, om het terugleggen gemakkelijker te maken, zonder twijfel of paswerk.

De spatwand is betegeld met de oude tegels die Willem ook voorzichtig van de keukenmuur haalde. Ik vind het geheel wel wat bleek en koel, ik overweeg de keukenkasten een diep kersenrood te schilderen. Hoewel dit natuurlijk al veel beter is dan de beige-mahonie combinatie waarmee we begonnen zijn!

De hoek waar het fornuis komt.

Door de wasbak te verplaatsen en er maar 1 in plaats van 2 te zetten, krijgen we meer aanrecht.

Maar eerst de tegels voegen, alle kasten ophangen, de loodgieterij in orde brengen, de rest van de leefruimte schilderen, plinten erop en naar beneden verhuizen. Pas dan beslis ik wat ik doe met de keuken. En dan kan ik enkele deurtjes per keer afhaken, schilderen en terughangen.

Zie, nogal bleek ... en die groene greepjes vind ik nu ook een beetje gek staan... wordt vervolgd.

Homeward bound block finished

I finished the homeward bound block for my mother. She uses a set of mini quilts I made to keep the bottoms of her stacked frying pans from scratching the surface of the pans underneath it.

It may seems silly to use something which was so much work and which is so pretty, for such a mundane and low profile job. However, I think it's very important to surround oneself with beauty, not to boast or show off to other people, but simply of the pleasure finding beauty in everyday things, like getting a frying pan from the cupboard.

I once read an article about Chinese inlay soles. From what I remember the Chinese decorate their inlay soles for the traditional footwear, with intricate embroidery. No one sees these works of art, they are meant solely for the wearer. I think this kind of beauty should be cherished in our lives.

 I should really take some pictures of the finished set (now living at my parents house), and of my set of "frying-pan-mini-quilts".

Duffelzak voor Pieter

Deze tas is al even af, Pieter gebruikte hem al in de kerstvakantie. Ik zet hem nu op deze blog, om mij een beetje te motiveren nu ik begonnen ben aan de tas voor Lucas.

De hele tas, er zitten twee hoofdkussens in, dus ruimte genoeg voor kleren voor een paar dagen.

Net als Marieke's tas, heb ik aan de beide uiteinden een rimpelzakje gemaakt.

De hengsel zijn versierd en verstevigd met het oranje Busy Town stofje.

Detail van de rits (mooi ingezet!), de paspel (netjes!) en de rimpelzak.

Pieter heeft de Druktestad stofjes zelf gekozen en is heel blij met zijn super-persoonlijke tas. Deze tas in elkaar zetten ging heel vlot, met die van Marieke nog in de vingers.

Nog eens tekenen

Ik teken heel graag, al voor zo lang ik me kan herinneren. Ik heb er ook aanleg voor, al past het niet dat van jezelf te zeggen. Toch doe ik er weinig mee. Ik teken wel regelmatig iets op het werk om dingen uit te leggen aan patiënten, maar dat zijn maar schematjes. Vorige week heb ik de kans aangegrepen om de vele eisen van het moederschap te combineren met tekenen. Ik heb samen met Marieke de uitnodigingen voor haar verjaardagsfeestje gemaakt.

Marieke wordt zes, dus ze mag zes kindjes uitnodigen.

De mooiste kaart is voor Roosje.

De piraten-kapitein is voor Sverre, die verliefd is op Marie.

Camille krijgt het konijn.

Anne-Lise het prinsesje.

Maegan het bloemen-elfje.

En Ibe de piraat.

Het was leuk om te doen en geeft al wat voorpret voor het eigenlijke feestje. Telkens weer denk ik dan 'Ik zou iets moeten doen met mijn talent voor tekenen.', maar ik zie niet hoe ik het op dit moment zou integreren in mijn leven. Naast werk, de zorg voor de kinderen en het huishouden, probeer ik nog wat te bewegen en klarinet te spelen, en zelfs dat is momenteel moeilijk, met de zware nachten en drukke dagen. In principe heb ik ook wat crea-tijd voorzien op maandag en hier en daar, maar er gaat momenteel ook veel tijd naar de verbouwing, wat ook logisch en nuttig is. Misschien wil ik gewoon te veel verschillende dingen, allemaal tegelijkertijd... Soms droom ik van een leven waarin mijn creatieve uitspattingen de rekeningen betalen, waarin ik rustig in mijn atelier mijn ding kan doen en me van de wereld met al die mensen niet te veel moet aantrekken. Mijn werk is op dat vlak echt vermoeiend, ik heb continu te doen met mensen, of het nu patiënten of collega's zijn. Ik voel vaak de behoefte me een tijd terug te trekken, af te schermen. Anderzijds doe ik het werk graag, voel ik dat ik me nuttig maak en vind ik het een gemakkelijke manier van een inkomen te verwerven. Ik denk dat ik gewoon mijn werk met hart en ziel moet blijven doen, maar dat ik ook van mezelf mag weten dat ik ook rust en alleen-zijn nodig heb, en dat ik dit gewoon moet inbouwen. En die alleen-zijn momenten, daarin komt dan onvermijdelijk mijn creatieve kant naar boven borrelen. Soms lijkt het ook dat de gestolen uurtjes creatieve tijd, het meest opleveren, als niet qua eindproduct, dan wel qua deugd die ik ervan ervaar. En dat is toch waar het voor mij om gaat...

Merry Christmas!