Nog eens tekenen

Ik teken heel graag, al voor zo lang ik me kan herinneren. Ik heb er ook aanleg voor, al past het niet dat van jezelf te zeggen. Toch doe ik er weinig mee. Ik teken wel regelmatig iets op het werk om dingen uit te leggen aan patiënten, maar dat zijn maar schematjes. Vorige week heb ik de kans aangegrepen om de vele eisen van het moederschap te combineren met tekenen. Ik heb samen met Marieke de uitnodigingen voor haar verjaardagsfeestje gemaakt.

Marieke wordt zes, dus ze mag zes kindjes uitnodigen.

De mooiste kaart is voor Roosje.

De piraten-kapitein is voor Sverre, die verliefd is op Marie.

Camille krijgt het konijn.

Anne-Lise het prinsesje.

Maegan het bloemen-elfje.

En Ibe de piraat.

Het was leuk om te doen en geeft al wat voorpret voor het eigenlijke feestje. Telkens weer denk ik dan 'Ik zou iets moeten doen met mijn talent voor tekenen.', maar ik zie niet hoe ik het op dit moment zou integreren in mijn leven. Naast werk, de zorg voor de kinderen en het huishouden, probeer ik nog wat te bewegen en klarinet te spelen, en zelfs dat is momenteel moeilijk, met de zware nachten en drukke dagen. In principe heb ik ook wat crea-tijd voorzien op maandag en hier en daar, maar er gaat momenteel ook veel tijd naar de verbouwing, wat ook logisch en nuttig is. Misschien wil ik gewoon te veel verschillende dingen, allemaal tegelijkertijd... Soms droom ik van een leven waarin mijn creatieve uitspattingen de rekeningen betalen, waarin ik rustig in mijn atelier mijn ding kan doen en me van de wereld met al die mensen niet te veel moet aantrekken. Mijn werk is op dat vlak echt vermoeiend, ik heb continu te doen met mensen, of het nu patiënten of collega's zijn. Ik voel vaak de behoefte me een tijd terug te trekken, af te schermen. Anderzijds doe ik het werk graag, voel ik dat ik me nuttig maak en vind ik het een gemakkelijke manier van een inkomen te verwerven. Ik denk dat ik gewoon mijn werk met hart en ziel moet blijven doen, maar dat ik ook van mezelf mag weten dat ik ook rust en alleen-zijn nodig heb, en dat ik dit gewoon moet inbouwen. En die alleen-zijn momenten, daarin komt dan onvermijdelijk mijn creatieve kant naar boven borrelen. Soms lijkt het ook dat de gestolen uurtjes creatieve tijd, het meest opleveren, als niet qua eindproduct, dan wel qua deugd die ik ervan ervaar. En dat is toch waar het voor mij om gaat...

My Etsy Shop is Making Me Feel Like a Loser...

I opened my Etsy shop and already have a few nice things in there. Well, I think they're nice. But no one is looking, at my shop or my listings. Why can't they see how great these things are?

You have to admit this rack is gorgeous, don't you?

And just look at those details, the craftsmanship! And I can customize it: (almost) any size, (almost) any color!

And practical, too, look, just look, and please, please tell me my rack is wonderful, no, tell me I'm wonderful, no, not wonderful, the best!

I made a peg bag, too. With lovely vintage fabrics and rough linen. I really like the texture.

I can't even say they're not buying because they don't like them, or because they're too expensive, because they are not even bothering to take a closer look... And even though I don't like to admit it, it makes me feel like a loser, in a sense. I love the stuff I make, and I feel the whole world should love it, too, and people should be falling over each other just to be allowed to be the next one I make a beautiful laundry rack for!

Doesn't it look nice? And practical? And lovely? Love me, love me, love me!

And it's even more flashy when you reverse it!

I know, I know, I'm being terribly self-centered. I know the world doesn't revolve around me, but maybe it SHOULD!? I was never big on any social media, like Facebook or Twitter, but now I get why people can get so hung up on them, and go to check if they have any likes like every 5 seconds. I find myself wanting to go check my Etsy dashboard first thing in the morning. When I have a view, my heart jumps. When there is (more often than not) a great big zero staring at me, I feel like a failure. By putting a (precious) piece of myself out there, I have unwillingly tied up my self worth to other people's willingness to look at my work and tell me they like it. That was never what I set out for. I didn't start this shop to earn big bucks, or to have people fall down at my feet to tell me how great my work is (well, I didn't consciously do it for that reason, but maybe it was part of the reason). I just wanted a hobby and a way to share my passion for creating beauty with like-minded people. That's why I decided to put my building plans on Etsy, rather than just the finished product.

See, DIY instructions, so you can get to work yourself!

I would love for people to get building themselves, with my plans! I would also like to make custom orders, something unique for that unique person or occasion, something people will cherish. But one week after opening day, my shop is making me feel like a loser. Maybe I should just ditch the whole idea? Anyone who reads this, feel free to leave some comment to cheer me up. But since this blog is more like a personal journal than a way to share things with the world, I don't get a lot of readers and almost no comments. And that's fine, because that way at least this blog is just fun, and it's NOT making me feel like a loser for not having any readers! ;-)

Felix looks at me as if he's trying to tell me to get a grip and realize that he is much more important than an Etsy shop's success or failure and that he'll always love me, even if I am a crazy mummy.