All kinds of work in progress...

I've been super active sewing lately, but it seems there are always more WIPs than finished projects...

Marieke's fox, only the tail is missing, and I need to weave in loose ends on the dress.

A (pretty) bag full of promising fabric, a mending job on a hippo, 3 toddler hats, a duffel bag for Felix, a whole cupboard full of WIPs

A T-shirt for my mum, a pattern I altered myself (to include the folds at the neckline).

My double needle broke on me, hence the half finished hem on the sleeve.

Afdragertje voor Ludwina

Marieke haar rokje viel echt niet meer te redden: meer gat dan rok eigenlijk. Maar ze kon er geen afscheid van nemen, dus .... maakten we samen een kleedje voor Ludwina. De flodder-mouwtjes zijn een idee van Marie, ze zijn gemaakt van de stukjes stof die overbleven door de armsgaten uit te knippen.

Een oud, versleten rokje ...

... en een geliefde pop ...

... maken samen een geliefde pop met een nieuw kleedje!

Ludwina haar kleedje heeft ook gaatjes, want ik vond geen enkel stuk stof groot genoeg om een kleedje zonder gaatjes te kunnen knippen ... en vorige week had Marieke dat rokje nog aan...

En een blije poppenmoeder!

Kleedje goedleggen voor de foto!

Homeward bound block finished

I finished the homeward bound block for my mother. She uses a set of mini quilts I made to keep the bottoms of her stacked frying pans from scratching the surface of the pans underneath it.

It may seems silly to use something which was so much work and which is so pretty, for such a mundane and low profile job. However, I think it's very important to surround oneself with beauty, not to boast or show off to other people, but simply of the pleasure finding beauty in everyday things, like getting a frying pan from the cupboard.

I once read an article about Chinese inlay soles. From what I remember the Chinese decorate their inlay soles for the traditional footwear, with intricate embroidery. No one sees these works of art, they are meant solely for the wearer. I think this kind of beauty should be cherished in our lives.

 I should really take some pictures of the finished set (now living at my parents house), and of my set of "frying-pan-mini-quilts".

Duffelzak voor Pieter

Deze tas is al even af, Pieter gebruikte hem al in de kerstvakantie. Ik zet hem nu op deze blog, om mij een beetje te motiveren nu ik begonnen ben aan de tas voor Lucas.

De hele tas, er zitten twee hoofdkussens in, dus ruimte genoeg voor kleren voor een paar dagen.

Net als Marieke's tas, heb ik aan de beide uiteinden een rimpelzakje gemaakt.

De hengsel zijn versierd en verstevigd met het oranje Busy Town stofje.

Detail van de rits (mooi ingezet!), de paspel (netjes!) en de rimpelzak.

Pieter heeft de Druktestad stofjes zelf gekozen en is heel blij met zijn super-persoonlijke tas. Deze tas in elkaar zetten ging heel vlot, met die van Marieke nog in de vingers.

Nog eens tekenen

Ik teken heel graag, al voor zo lang ik me kan herinneren. Ik heb er ook aanleg voor, al past het niet dat van jezelf te zeggen. Toch doe ik er weinig mee. Ik teken wel regelmatig iets op het werk om dingen uit te leggen aan patiënten, maar dat zijn maar schematjes. Vorige week heb ik de kans aangegrepen om de vele eisen van het moederschap te combineren met tekenen. Ik heb samen met Marieke de uitnodigingen voor haar verjaardagsfeestje gemaakt.

Marieke wordt zes, dus ze mag zes kindjes uitnodigen.

De mooiste kaart is voor Roosje.

De piraten-kapitein is voor Sverre, die verliefd is op Marie.

Camille krijgt het konijn.

Anne-Lise het prinsesje.

Maegan het bloemen-elfje.

En Ibe de piraat.

Het was leuk om te doen en geeft al wat voorpret voor het eigenlijke feestje. Telkens weer denk ik dan 'Ik zou iets moeten doen met mijn talent voor tekenen.', maar ik zie niet hoe ik het op dit moment zou integreren in mijn leven. Naast werk, de zorg voor de kinderen en het huishouden, probeer ik nog wat te bewegen en klarinet te spelen, en zelfs dat is momenteel moeilijk, met de zware nachten en drukke dagen. In principe heb ik ook wat crea-tijd voorzien op maandag en hier en daar, maar er gaat momenteel ook veel tijd naar de verbouwing, wat ook logisch en nuttig is. Misschien wil ik gewoon te veel verschillende dingen, allemaal tegelijkertijd... Soms droom ik van een leven waarin mijn creatieve uitspattingen de rekeningen betalen, waarin ik rustig in mijn atelier mijn ding kan doen en me van de wereld met al die mensen niet te veel moet aantrekken. Mijn werk is op dat vlak echt vermoeiend, ik heb continu te doen met mensen, of het nu patiënten of collega's zijn. Ik voel vaak de behoefte me een tijd terug te trekken, af te schermen. Anderzijds doe ik het werk graag, voel ik dat ik me nuttig maak en vind ik het een gemakkelijke manier van een inkomen te verwerven. Ik denk dat ik gewoon mijn werk met hart en ziel moet blijven doen, maar dat ik ook van mezelf mag weten dat ik ook rust en alleen-zijn nodig heb, en dat ik dit gewoon moet inbouwen. En die alleen-zijn momenten, daarin komt dan onvermijdelijk mijn creatieve kant naar boven borrelen. Soms lijkt het ook dat de gestolen uurtjes creatieve tijd, het meest opleveren, als niet qua eindproduct, dan wel qua deugd die ik ervan ervaar. En dat is toch waar het voor mij om gaat...

Kerst-ontbijt-pakketten

Naar goede gewoonte heb ik ook dit jaar mijn kerstgeschenken zelf gemaakt. We doen niet aan grote cadeau's bij ons in de familie, maar geschenkjes uitwisselen is wel leuk. Vaak geven we elkaar iets lekkers, of iets zelfgemaakt. Dit jaar krijgen de (schoon)broers en (schoon)zussen dus iets lekkers dat zelfgemaakt is.

De twee volledige pakketten voor mijn broers en hun echtgenotes.

De kerstontbijt-pakketten bestaan uit een kaarsje in een houdertje met een zelfgehaakt jasje (gezellig), rode kerstthee (warm), mix voor scones met veenbessen (zoet) en zelfgemaakt lemon-curd (lekker). Zo maken we dus een lekker, warm, zoet en gezellig ontbijt!

Een gezellig kandelaartje. Er zit een papiertje in met de inhoud van het ontbijt-pakket.

Het is geen duur geschenk, de potten had ik allemaal in huis, het garen voor de houdertjes komt van de kringloopwinkel en de ingrediënten voor de scones en lemon curd zijn ook niet duur.

Rode kerst-thee in een mini-weckpotje.

Er ging wel wat tijd in steken. Ik heb de labels allemaal zelf ontworpen (in Paint, natuurlijk), en de cadeau-zakken zijn ook zelfgemaakt, uit de grote papieren zak van AS Adventure waarin onze Pieter zijn nieuwe winterjas (ook rood) zat. Die is hij afgelopen zaterdag in Leuven gaan kopen met oma Lena, zijn meter.

Detail van het label op de verpakking. Het verklapt al dat er een kerstontbijt inzit, maar meer ook niet.

De gehaakte jasje voor de thee-lichtjes haakte ik volgens dit patroon. Op die site zie je ook een foto van zo'n theelichtje 'in actie'.

Bijpassend label om de naam van de (hopelijk) gelukkige ontvanger op te schrijven.

De lemon curd was nog het meeste werk. Ik maakte hem volgens een recept uit een boekje dat ik van tante Tina kreeg voor de geboorte van Felix. Het is niet moeilijk, maar het duurt lang, en je moet heel lang roeren! Dus ik hoop maar dat de ontvanger het lekker vinden.

Zoete rood-witte hartjes: mmmm...

De veenbessen-scones zijn een aangepast recept van op de site van Albert Hein. Daar ga ik vaak kijken als ik een recept zoek voor iets specifiek, of als ik bijvoorbeeld een vegetarisch gerecht zoek met groenten van het voedselteam dan vind ik daar meestal wel iets eenvoudig en lekker.

Zoet, gezellig, warm. In de zoete pot zie je de lagen suiker, veenbessen en bloem.

Alles bij elkaar vind ik het toch een leuk geschenk, dat ik zelf ook wel zou willen krijgen.

Een beetje uitleg bij de inhoud: hoe moet je de scones bereiden, en hoe de lemon-curd bewaren?

Update: de eerste pakketten zijn gisteren uitgedeeld, en de ontvangers waren er blij mee. Er blijft er nog één over voor morgenavond.

De stofjes op de zoete potten waren de inspiratie voor het rood-witte hartjes thema.

Doordat we het kerstfeest bij mijn ouders al op de zondag voor Kerst vieren, wordt het allemaal wat gebroken, hebben we tijd om uit te rusten (en te verteren) voor we naar een volgend feest moeten en dat is wel zo leuk. Het was een heel gezellig feest gisteren, hopelijk wordt het morgenavond bij mijn schoonouders ook fijn. Nu ga ik proberen nog de duffelzak van Marieke af te werken en misschien zelfs één voor Pieter in elkaar te steken, zodat de twee oudsten al hun logeertas hebben voor morgen, want zij blijven nog 3 nachtjes langer dan wij.

Begin van een kerstgeschenk voor mijn mama.

Dit mini-quiltje heb ik gemaakt voor mijn mama haar kerstgeschenk. Het melk-kannetje vond ik in de kringloop-winkel. Het lijkt heel erg op een geliefd kannetje van mijn ouders waarvan het teutje gebroken is en dat dus niet meer voor de melk kan dienen.

De kleuren passen mooi bij elkaar, niet?

Ik ben nu bezig aan een groter quiltje, volgens het homeward bound motief, 73 stukjes voor 1 blok: leuk!

Het motief is 'maple leaf'. Het bestaat enkel uit vierkanten en driehoeken (plus een beetje appliqué voor het steeltje), maar doordat het diagonaal loopt is het heel levendig. Als je er verschillende blokken maakt, geeft het echt een dwarrelend effect. Ik vind de paarse kleur heel mooi, ik zou een hele quilt in deze kleuren + oranje wel kunnen appreciëren.

Mama kreeg al eerder een tussen-maatje quiltje. De bedoeling is dat het setje van drie kan dienen als beschermend tussenlaagje wanneer mama haar pannen met anti-aanbaklaag op elkaar stapelt in de kast (dus om te verhinderen dat de bodem van de pan bovenop, de anti-aanbaklaag van de pan eronder krast).

Uit de oude doos - Piraten-rugzak

Deze zak maakte ik toen Pieter in het tweede kleuterklasje zat, dus al twee en een half jaar geleden.

De tekening is een zo getrouw mogelijke kopie van Pieter zijn piraten-tekening, die hij in de klas maakte. Hij is dan ook heel trots op zijn unieke zwemzak.

  De trekkoorden haken aan de hoeken van de zak om een rugzakje te vormen.

Sinds ik de 505 tijdelijke lijm voor stof ontdekte, is appliqueren zo veel gemakkelijker geworden. Ik verstevig de stofjes met opstrijkbare vlieseline, teken de vorm erop en knip ze uit. Daarna plak ik ze op de achtergrond met de spray en stik ik ze met een zig-zag op hun plaats.

Zoals je ziet zit alles nog op z'n plaats en dat na al meer dan twee jaar intensief gebruik als zwemzak!

Uit de oude doos: lavendel kousen

Deze kousen breide ik  een paar jaar geleden, uit een boek vol mooie kousen: "Around the World in Knitted Socks".

 Ik had veel plezier met het breien, en nu heb ik plezier met het dragen.

Deze kousen zijn mooi van kleur, zacht, en de delicate bloemenranken maken mij altijd een beetje blij.

Gisteren had ik een moeilijke dag, ik voelde me moe, ondergewaardeerd en ik had het gevoel dat ik lui was en niets gedaan kreeg. Vandaag moest Willem de auto hebben, en dus de kinderen naar school brengen vanuit Overijse, waardoor ik de dag kon beginnen met een warme douche en het aantrekken van mijn lavendel kousen ... goed begonnen is half gewonnen!

Uit de oude doos: patchwork kussens voor de kinderen.

Er is een tijd dat ik nog maar 2 kinderen had. En in die tijd zijn Willem en ik eens op weekend geweest naar Zouteland in Zeeland. En er was daar een héél mooi quilt winkeltje, 't Winkeltje van Jannetje. En zo kwam ik dus aan stofjes voor kussenslopen, één voor elk kind.

Hier zijn ze alletwee. De linkse is van Pieter en rechtse van Marieke.

Ik kwam vandaag toevallig de foto's tegen die ik toen maakte en wou ze toch op mijn blog zetten omdat ik nog steeds trots ben op die kussens. En ze worden ook nog steeds met plezier gebruikt.

De achterkanten zijn ook mooi en sluiten met een verborgen rits.

 Voor mij zijn ze ook een herinnering aan dat ontspannend weekend, op de laatste mooie dagen van september 2009, na een heel zwaar jaar. De mooie fietstochten, het zwemmen in de zee, gewoon op ons gemak genieten van elkaars gezelschap, heeft me toen zo'n deugd gedaan.

Een close-up van Pieter's kussen. Zo zie je de mooie stofjes. Ik gebruikte afwisselend paneeltjes en gewone stofjes.

De kussens waren al in februari 2010 afgewerkt, wat een record moet zijn voor mij ;-).

Tutorial Duffel-zak - deel 7 - de zak in elkaar steken (en paspelband gebruiken)

Ik heb dit al een tijd geleden gedaan, maar nu pas schrijf ik de tutorial. Het ging eigenlijk heel goed, en ik ben tevreden met mijn tas, het is de ideale grootte voor een breitas.

Zoals altijd bij het aan elkaar zetten van stukken met bochten, begin ik met de referentie-punten op elkaar te spelden (hier dus de middens van de verschillende panden). Daarna speld ik rond en hoop ik dat ik niet met een overschot aan stof blijf zitten wanneer ik aan het volgende referentie-punt kom. Anders is het losmaken en opnieuw spelden, tot de stof mooi verdeeld zit en ik ze zonder rimpels kan stikken.

Mijn patroondelen waren blijkbaar goed berekend, getekend en geknipt, want alles pastte perfect!

 

Niet vergeten een opening in de voering te laten, zodat ik straks, wanneer ook de buitenzak erin staat, nog kan keren! (ook de rits moet open zijn). Wie komt daar piepen? Mijn trouwe helper!

Mooi rondgestikt. Ik houd de zak vast aan de ritsflappen (bovenpanden) van de buitenzak, dus zo komt de binnenzak uiteindelijk in de buitenzak te zitten.

Eens binnenste-buiten gekeerd, om mijn naden te bewonderen. Alles zit op z'n plaats.

Terug juist gekeerd, klaar om de buiten-zak aan de boven- en zij-panden te spelden. De rits moet nu open zijn, anders wordt keren straks heel moeilijk!

Het zij/onderpand, dat nu moet ingezet worden.

Nog even nalezen hoe je paspelband netjes inzet.

Rits open!

Alles klaar....

En spelden maar! Niet vergeten op de zijpanden ook de zakken met elastiek mee in te zetten. Alles bij elkaar een dikke sandwich. Ik heb een vierde van de omtrek gespeld (van referentie-punt to referentiepunt) en dan gestikt, om eens te kijken hoe het ging, en het tornwerk te beperken, moest dat nodig zijn.

Stikken en keren. Van ver ziet het er niet slecht uit, maar...

... van dichtbij is het toch wat slordig.

Hier en daar heb ik niet genoeg van het paspelband mee.

Ik had op het gevoel gespeld zodat de paspel de vlieseline volgde, maar bij het stikken (met ritsvoet) had ik toch niet gedurfd dicht genoeg op die lijn te stikken.

Gewoon nog eens stikken, met wat meer durf (en zonder spelden in de weg ging het ook gemakkelijker)

Tada! Netjes, hè? Het ziet er ook zo professioneel uit, met zo'n paspeltje. Ik heb de zak zo verder gesloten, telkens een vierde met de keer.

Hier ben ik halverwege. Dat ziet er al niet slecht uit.

Ik heb besloten in mijn zak nog wat versteviging aan de brengen in de bodem, kwestie van de de vorm wat vaster te maken, ook als hij niet propvol zit. Dus er komt nog een deel acht: versteviging bodem en afgewerkte foto's.

Als afsluitertje nog een foto van mijn kleine helper, die gefascineerd is door het draaien van het wieltje opzij van de machine en mij dus altijd aanspoort om verder te stikken.